دلم می خواست شبی آرام و مهتابی که برگهای درخت یاس در نوازش نسیم این سو و آن سو می روند. من هم رها تر و سبکتر از همیشه در جاده آبی و روشن شب آرام آرام به حرکت در آیم و آهسته بال بگشایم و به آسمانها پرواز کنم.

با ستارگان بیدار به نجوا بنشینم و با ماه درد دل کنم؛ دلم میخواد در راه آسمانها ، جواب هر شهاب را با تکبیری زیبا بدهم.

دلم می خواست در طلوع سحر انگیز سحر ، و بعد از مناجاتی روحانی با خدا ، به سوی سرزمین رنگین کمانها بال بگشایم. در راه با پرندگان بهاری پرواز کنم. و به ابرهای سپید سلامی بلند هدیه دهم.

دوست دارم آرام با آهنگ تمام کائنات به جلو قدم بردارم. دوست دارم آنقدر حرکت کنم تا در نور گم شوم ، هیچ شوم.

دلم می خواست در یک روز بارانی ، هر قطره باران را پله ای کنم و به سوی آسمان زندگی بخش حرکت کنم. لبیک گویان و مویه کنان ، قطرات در گوشم زمزمه کنند و با آنها به گفتگو بنشینم.

ویا دلم می خواست می شد به سرزمین دریاها سفر کرد. با ماهیان و ماکیان به شنا پرداخت و به صدف ها مروارید بخشید.

دلم می خواست به باغی سفر می کردم پر از گلهای یاس ، نیلوفر و نرگس و . . . و هر روز سر بر بالین یکیشان به خواب روم و در خواب رویای جاویدانه شدنشان را ببینم.

دلم میخواد تو آسمونها راه برم

به روی ابرها برسم

بچینم از ستاره ها

بوسه زنم به کهکشان

از ماه ملاقات بکنم

با خورشید آواز بخونم

سیری کنم توی فضا

دست شهاب رو بگیرم

پر بکشم سوی خدا !

با تشکر-موفق باشید

سلام به شما دوستان گرامی

راستش به خاطر تازه قبول شدن در دوره جدید دانشگاه یک مقدار وقتم پر شده بود. و مطلب نمی دادم.

الان هم دفترم رو نیاوردم که بخوام مطالب جدیدمو بنویسم.ولی قول میدم که تا دو یا سه روز آینده یکی از مطالب جدیدمو براتون بنویسم.

ولی حالا خوبه به این نکته اشاره کنم که متاسفانه چقدر مشکل در جامعه و کشور داریم. منظورم سیاه نمایی و این جور چیزها نیست. ما دیگر هموطنیم و باید تعارف را کنار بگذاریم. ما مشکلات بسیار زیاد و پیچیده ای در تمام زوایای زندگی تاریخی اجتماعی و شخصی و . . . خودمون داریم. ولی فاجعه اینجاست که هنوز خیلیهایمان این مشکلات را یا نمی دانیم و یا باور نداریم.

از بچگی اینطور جا افتاده که بزرگ می شویم و درس می خوانیم و شغل پر در آمدی پیدا می کنیم و بعد ازدواج و بچه و بعد هم تلاش برای بزرگ کردن بچه و ازدواج دادن او . . .

این شد کل زندگی که به مغز تاریخی ما ریخته شده. و با وجود فرهنگ غنی که داریم. متاسفانه در تمدن  در  زیر صفر به سر می بریم.

نمی دانیم که زندگی فلسفه و اهداف دیگری دارد.که در چهارچوب آن فلسفه و اهداف ، بقيه چيزهايي كه اشاره شد هم وجود دارند.

متاسفانه همه فقط دنبال زندگي خود و آن هم از نظر مادي هستند. كاري به انديشه ، تفكر ، جامعه ، دنياي اطراف ندارند. و نهايتا اين باعث مي شود كه خودآگاهي هم نداشته باشند و همين است كه ما هنوز بعد از صد و پنجاه سال به توسعه مادي و معنوي خود و اجتماعمان نرسيده ايم.

من همه را به مطالعه و تفكر بيشتر دعوت مي كنم.

به اميد ايراني آباد ، آزاد ، مستقل ، پيشرو كه بر پايه آگاهي مردم  شكل گرفته باشد.

با تشكر

-در ضمن لازم به ذكر است كه منظور از جمله بالا اين نيست كه الان در چنين ايراني نيستيم. بلكه مطمئنا شاخصه هايي از كلمات بالا را داريم.اما متاسفانه تا رسيدن به شكل تكامل يافته و همه جانبه آن فاصله زیادی داريم. که این عزم بلند و گسترده ملی را طلب می کند.