من و تو ، چرا نشیم ما ؟

چرا ما میون دنیا ، این همه از هم جداییم؟!

نمی دونم چرا ما ها ، خبری از هم نداریم !؟

خبری از آب و آینه   ، خبر از خدا نداریم !

خیلی وقته

شایدم ، نه

اما ، انگار یه سرابه

خیلی وقته که تو دنیا

خبری از آدما نیست!

آدمایی که دلاشون ، پر بود از یاد اقاقی

اونایی که لباشون پر بود از گلهای احساس

همونایی که هواشون پر بود از عطر شقایق

نمی دونم ، شایدم من ، دیگه نمی بینم نشاطی

نمی دونم ، شایدم من ، دیگه ندارم نشاطی !

نه ، گمانم همه هستن

همه هستن با دلاشون

منتهی ،

بوی یاس و عطر نرگس رفته از خاطره هاشون !

باید ، دوباره دستی به هم داد

تا دوباره هممون ، مثل : یک دریا ، مثل یک کوه پر از مهر

(( ما )) بشیم ، مایی که هرگز

(( من )) تو دلش جایی نداره

برویم به روی ابرها !

برسیم تا اوج بودن !

تا بشیم ، بازهم یک (( انسان )) !

همون انسان که کتابها

همه از خوبیش نوشتن

همون انسان که خدا هم ( با تمام مهربونیش) :

آفرین گفت به وجودش !

آره ! انسان خطاکار

میتونه یار خدا شه

میتونه کاری کنه که

جهانم براش کوچیک شه ! ؟