تنهایی را در گوش باد زمزمه کردم.لبخند زد و گریخت.

خواستم در کنار رودی بیاندازمش رود فریادی زد و سریع تر گذشت.

به بالای کوهی بردمش به پایین پرتابش کرد.

خواستم که به پرنده نامه رسانی بسپارمش.ناله کنان مرا ترک گفت و به هوا پرید.

ناچار با تنهایی خود در زیر درخت تنومندی اتراق کردم. درخت چه با محبت مرا پذیرفت! و وقتی کوله بار تنهاییم را دید با من به همدردی پرداخت و به گفتگو نشست. آخر او نیز طعم رک تنهایی را چشیده بود.

برایم گفت که چگونه از تنهایی نردبانی ساخت برای سربلندی اش و اینکه تنهاییی هدیه ایست به همه انسانها و اینکه می توان از تنهایی معراجی به بلندای آسمانها گشود.

این را هم باید گفت که تنهایی برای خود هرکس و متعلق به اوست. می توان در تنها بود و در جمع بود. و از دیگران احساس تنهایی را گرفت و به آنها شادی و عشق و ایثار و شور زندگی بخشید. تنهایی پل رسیدن به خود است. پل خودآگاهی و متحول شدن و چه درسها از آن و از هر چیز و هر حادثه و مسیله ای در طول زندگی و تاریخ و اجتماع می توان آموخت!

تنهایی ابزار رسیدن به دست نیافتنی هاست. ابزار بزرگ شدن - طلوع کردن . ابزار فکر و اندیشه و دگرگون ساختن. ابزرا کمال تا سر حد انسانیت و رسیدن به مقام بالای اشرف مخلوقات یعنی دوست صمیمی خدا بودن.

و رسیدن . . .