ای ز تو انسان دردمند ، پر جلال

با تو راز بودن را می توان متجلی ساخت و با توست که انسان ره به کمال علمی و هنری برده است.چگون می توان تو را دید ، لمس کرد ، احساس کرد و هرگز به تو حساس نبود.

تو نعمت بی پایان خدا بر انسانی خدمتگزارترین مخلوق و یار انسان ؛ تک تک اعضایت چه زیبا با انسان سخن می گویند. و منبع بی پایان الهامند ، هر کدام آیه ای ؛ و فرصتی برای اندیشیدن ، تامل کردن و آنگاه (( فهمیدن )) ، . . . پی بردن.

طبیعت فرصت و نعمتی است گرامی از سوی خدای بزرگ حامی مهربان ، پس مراقب همه اعضا و جوارحش باشیم و  بکوشیم روحش آزرده نگردد .

با تشکر